บ่อยครั้งที่เพื่อนใหม่ถามว่าทำไมถึงใช้ชื่อ

พิจิตรชล

เป็นคนพิจิตรหรือเปล่า หรือว่า ชลบุรี

คำตอบที่ตอบไปเสมอและเป็นคำตอบที่ทำให้คิดถึงตัวตนของตัวเองทุกครั้ง คือ

จังหวัดที่เกิดเป็นจุดตั้งต้นของการคิดจะใช้นามปากกาเวลาเขียนหนังสือ

แต่ความหมายที่ตามมา คือ

ตัวตนของผู้เขียนเอง

ชล แปลว่า สายน้ำ พิจิตร คือ ความสวยงาม

......................................................

มีคนเคยบอกเราเหมือนเม่น้ำ ดังนั้น เราจึงอยากสวยงามดั่งแม่น้ำ

แม้ว่าถึงทุกวันนี้ เราไม่รู้ว่าเราเป็นสายน้ำที่สวยงามได้แล้วหรือยัง แต่เราค้นพบพัฒนาการของตัวเอง

ในเรื่องของอารมณ์ ทัศนคติ เหตุผล การมองโลก...ด้วยว่า...

ก่อนนี้เรานิ่งเรียบเหมือนผิวเบื้องบนของสายน้ำ แต่หากภายในจิตใจเราเชี่ยวกราก พร้อมจะกัดกร่อน

กระแทกกระทั้น หรือถั่งโถมสิ่งทั้งปวงที่ขวาง เพราะว่าเราถูกหล่อหลอมด้วยสังคมและผู้คนเพียงด้านเดียว

ด้านที่อยู่ข้างเรา ด้านที่เห็นด้วยกับเรา ด้านที่เราคิดว่าเป็นฝ่ายเราแล้วเราวิ่งเข้าหา

แต่ว่ากาลเวลา พาเรามาถึงจุดหนึ่งที่ค้นพบว่า โลกนี้ไม่ได้มีเพียงด้านที่เราอยู่ แต่เรามีโลกทุกด้านให้ค้นพบ

โลกสอนให้เราเรียนรู้ว่าการอยู่กับผู้คน เราต้องดำดิ่งกับใจตัวเอง แล้วเย็นลง

โลกสอนให้เรารู้ว่าการเป็นแม่น้ำ ที่จะคงความสวยงามนั้น ต้อง "รับ" และ "ให้" อะไรบ้าง

โลกสอนให้เรารู้ว่าการพบเจอใครๆ ทำให้ใจของเราสมดุลขึ้น

ไม่เชี่ยวกราก หากก็ไม่อ่อนไหวจนเกินไป .........

เราชอบ และอยากบอกใครๆ ว่า...มีคนบอกว่าเราเหมือนแม่น้ำ

แม้วันนี้เรายังไม่สวยงามอย่างที่หวัง แต่เราก็ไม่ได้มีความอ้างว้างจนเกินไปที่จะไม่ให้ใครพิงพัก

และแม่น้ำก็ไม่ได้แคบเกินไปจนไม่อาจให้ใครฝันและจินตนาการถึง

..................................